กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 41
หลังออกจากบ้าน เสิ่นอี้ฉงต้องไปส่งอวี๋เหยาหยาวที่กองถ่าย จึงได้รับสายตาแห่งการประณามจากจิตวิญญาณของลูกชายตัวเองทันที
เขากดหว่างคิ้วเบา ๆ
“รอลูกเลิกเรียน พ่อจะไปรับ แล้วพาไปหาแม่”
ริมฝีปากที่กำลังเบะของเจ้าซาลาเปาน้อยพลันยกขึ้นเป็นรอยโค้งเล็ก ๆ
แต่เขายังคงพยักหน้าอย่างฝืนใจ ราวกับเพิ่งได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่ในชีวิต และจำต้องยอมถอยหนึ่งก้าว
“ครับ”
เย่~
เจ้าซาลาเปาน้อยหันหลังกลับ ยกมือปิดหน้า แล้วเผยรอยยิ้มกว้างออกมา
เสิ่นอี้ฉงไปส่งอวี๋เหยาหยาวที่กองถ่าย《เวที》 และยังอยู่ดูการถ่ายทำด้วยตัวเอง