กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 33
อวี๋เหยาหยาวแทบจะเหมือนลูกเจี๊ยบตัวน้อยที่เปียกโชกไปทั้งตัว ถูกเสิ่นอี้ฉงอุ้มขึ้นมาจากน้ำ
พอขึ้นฝั่ง ตัวเธอยังคงมีน้ำหยดลงมาตลอดเวลา
เสิ่นอี้ฉงรับผ้าขนหนูผืนใหญ่จากหนีอี้มา แล้วรีบห่อตัวเธอที่กำลังสั่นเทาเอาไว้
ฟันบนฟันล่างของอวี๋เหยาหยาวกระทบกันกึก ๆ ไม่หยุด แต่เธอยังคงฝืนใช้ความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า ดึงรอยยิ้มงดงามจาง ๆ ออกมาได้
“สา... สามี...”
“ฉัน... ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณชอบฉัน... ใช่...ใช่ไหม... ฉันเองก็หวั่นไหวแล้ว”
เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ ราวกับเทปที่ติดขัด
เสิ่นอี้ฉงชะงักไป ดวงตาเย็นชาพลันนึกถึงบทพูดที่เธอพูดกับนักแสดงชายสตันท์เมื่อครู่
นี่เธอตั้งใจออกแบบบทพูดนี้ขึ้นมาเพื่อพูดให้เขาฟังโดยเฉพาะงั้นหรือ?