กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 32
อวี๋เหยาเหยาเดินเข้ามา ราวกับมีเพลงประกอบที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนดังตามหลังมา ทุกย่างก้าวดูธรรมดาอย่างยิ่ง แต่กลับแฝงด้วยความงดงามเย้ายวนที่เป็นเอกลักษณ์
“นี่กำลังคอสเพลย์เป็นนางพญางูเขียวอยู่หรือเปล่า?”
“เอาตัวละครจากเรื่องนั้นมาเป็นต้นแบบเหรอ?”
“ฉลาดดีนะ แบบนี้ก็ไม่ต้องสร้างตัวละครใหม่ทั้งหมด”
“ผิดแล้ว! นี่ต่างหากคือการเพิ่มระดับความยากให้ตัวเอง! นางพญางูเขียวเป็นใคร? ผลงานระดับไหน? คิดว่าจะเลียนแบบกันได้ง่าย ๆ หรือไง?”
ยิ่งเป็นตัวละครคลาสสิกมากเท่าไร ภาพจำที่หลงเหลืออยู่ในใจผู้ชมก็ยิ่งลบเลือนได้ยาก และยิ่งเอาชนะได้ยากเช่นกัน
หากเลียนแบบได้เหมือน คนอื่นก็จะบอกว่าแค่ลอกต้นฉบับมา ไม่มีเอกลักษณ์ของตัวเอง
แต่ถ้าเลียนแบบได้ไม่เหมือน ก็ยิ่งกลายเป็นการเลียนแบบอย่างน่าอึดอัด ทำให้ผลลัพธ์ออกมาน่าขันเสียยิ่งกว่าเดิม
ความคิดที่ว่าอวี๋เหยาเหยาทำพลาดเพราะเลือกเลียนแบบตัวละคร จึงได้รับความเห็นด้วยจากคนในสถานที่ถ่ายทำจำนวนไม่น้อยอย่างรวดเร็ว