กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 31
เสิ่นอี้ฉงเดินเข้ามาโดยไม่สนใจเสียงประท้วงของลูกชาย เขาอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้ววางลงบนพื้นโดยตรง
เมื่อเผชิญกับสายตาจ้องเขม็งของลูกชาย สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง
“ปลุกแม่ของลูกให้ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันได้แล้ว กินข้าวเช้ากัน”
เขาไม่สนใจอวี๋เหยาเหยาที่ขี้เกียจจนแทบไม่มีกระดูก ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนเกือบจะไหลกลับเข้าไปในผ้าห่มแล้วนอนต่ออีกครั้ง
เสิ่นอี้ฉงเดินเข้าไป กดเอวเล็ก ๆ ของเธอแล้วดึงเธอออกมาจากผ้าห่ม
“ถ้าวันนี้เธออยากเข้าไปถ่ายทำกับกอง ฉันจะไปกับเธอ”
ขณะพูด แววตาคมกริบของเขาก็วูบลงเล็กน้อย
“จะไม่มีใครพูดอะไรกับเธอ และไม่มีใครกล้าลงมือกับเธอ”
“ถ้าเธออยากพักก็ไม่ต้องไป แต่ยังไงก็ต้องลุกขึ้นมากินข้าว”