กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 30
เสิ่นหลินนั่งอยู่ที่เบาะฝั่งตรงข้าม คอยมองเจ้าซาลาเปาน้อยเสิ่นรุ่ยอย่างระมัดระวัง กลัวว่าเด็กน้อยจะตกจากที่นั่ง
ทันทีที่เห็นเสิ่นอี้ฉง เสิ่นหลินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบลุกขึ้นเปิดทางให้
หลังจากขึ้นมานั่งเบาะหลังแล้ว เสิ่นอี้ฉงก็ดึงผ้าห่มผืนเล็กมาคลุมตัวเจ้าซาลาเปาน้อยให้มิดชิด ก่อนจะเห็นสีหน้าประหลาดใจของอวี๋เหยาเหยา จึงเอ่ยอธิบาย
“เด็กหลับไม่ค่อยตื่นง่ายหรอก แต่ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่มีใครอยู่บ้าน เขาจะกลัว”
ตอนเด็ก ๆ ตัวเขาเองก็มักฝันร้ายว่าถูกแม่ทอดทิ้ง ส่วนพ่อก็ออกไปสังสรรค์และทำงานข้างนอกอยู่เป็นประจำ ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน
เวลาตื่นขึ้นมา เขามักจะได้แต่นั่งเหม่อ หรือไม่ก็นั่งมองพระจันทร์อยู่คนเดียว
เขาไม่อยากให้ลูกชายต้องผ่านฝันร้ายแบบนั้นเช่นกัน
พูดจบ หางตาของเสิ่นอี้ฉงก็เหลือบไปเห็นงูสองตัว สีหน้าพลันไม่น่าดูขึ้นมาเล็กน้อย
งูนี่สำคัญกว่าลูกชายของเธอเสียอีก ไปไหนมาไหนก็ต้องพาไปด้วยตลอด