กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 26
หลังจากอวี๋เหยาเหยาลงจากเวที เธอก็หันไปยิ้มให้อวี๋ซินหรานทันที
“ขอบคุณนะ น้องหราน”
“ถ้าไม่ได้เธอยกหัวข้อนี้ให้ ฉันก็คงไม่ได้โอกาสนี้หรอก”
เมิ่งซินหรานแทบจะกระอักเลือดด้วยความโมโห แต่ทำได้เพียงกลืนเลือดกลับลงไป ฝืนยิ้มบาง ๆ ให้กล้อง
“พี่สาวนี่เก่งจริง ๆ นะคะ ถึงกับแสดงเรื่องปลอมให้เหมือนเรื่องจริงได้ ฉันนับถือเลยค่ะ”
ใบหน้างดงามเย้ายวนของอวี๋เหยาเหยาปรากฏรอยยิ้มเขิน ๆ
“ก็ฉันแสดงเป็นตัวเองนี่นา ช่วยไม่ได้นะ นี่แหละฉันเอง”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ
“อ้อ ขอโทษนะคะ ขอฉันโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง”