กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 25
อวี๋เหยาเหยาปฏิเสธเวลาสำหรับเตรียมตัว และขึ้นเวทีแสดงทันที ทำเอาทีมงานทั้งหมดต่างตกตะลึง
“ฉันไม่มีปัญหาครับ”
เฉินเฉียวหัวเราะอย่างเป็นกันเอง ดวงตาทรงเสน่ห์ของเขาเป็นประกายชวนหลงใหล
“ถ้าอย่างนั้นเริ่มเลยไหมครับ?”
อวี๋เหยาเหยาขึ้นมาบนเวทีแล้ว วันนี้เธอเกล้าผมอย่างประณีต สวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ดูทั้งสง่างามและงดงาม ใบหน้าที่อ่อนโยนแต่งแต้มด้วยโทนสีชมพูดอกท้อ เพียงเหลือบมองไปทางผู้ชมเล็กน้อย ก็เผยเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ งดงามเย้ายวนแต่ไม่ดูฉูดฉาด
“ได้ค่ะ”
ผู้หญิงที่ไม่รู้จักเจียมตัวคนนี้!
ทั้งการจัดตำแหน่งบนเวที ทั้งบทพูด ล้วนต้องอาศัยการแสดงสดทั้งหมด แบบนี้พังแน่นอน!
เมิ่งซินหรานยืนอยู่ใต้เวที กัดเล็บด้วยความตื่นเต้น ทั้งประหม่าและรอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าอีกฝ่ายจะขายหน้าอย่างไร