บทที่ 27

บทที่ 27

ทันทีที่เจ้าซาลาเปาน้อยเห็นสายเรียกเข้า ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาในพริบตา ความหม่นหมองเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น

สีหน้าราวกับถูกทอดทิ้งอย่างน่าสงสารก็หายวับไปเช่นกัน

ทั้งตื่นเต้น ดีใจ และมีความสุข ล้วนปรากฏอยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเขา

เป็นสายจากแม่!

ขาเล็ก ๆ ที่เมื่อครู่นอนแผ่สี่ขา รวมถึงพุงน้อย ๆ ที่โผล่ออกมา พลันกลับมาอยู่ในท่าที่เรียบร้อยทันที

แม้แต่เสื้อผ้าที่เคยยับ เขาก็รีบจัดให้เรียบร้อยอย่างว่าง่าย

แต่พอจัดไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็เบะปาก ก่อนจะหันไปมองพ่ออย่างหงอย ๆ

“ผมไม่ได้ใส่ชุดนอนมังกรน้อย”

มุมปากของเสิ่นอี้ฉงกระตุก