เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 400 ลดแลกแจกแถมครั้งใหญ่
ราษฎรเหล่านี้ แม้จะเป็นคนหยาบกระด้างไร้การศึกษา ไม่เคยเล่าเรียนตำรามาก่อน ทว่าพอได้ยินคนรอบข้างอ่านคำว่า ‘ห้างสรรพสินค้า’ สี่คำนี้ออกมา ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าร้านแห่งนี้ขายอะไรกันแน่
นั่นก็คือขายทุกอย่าง มีทุกสิ่ง เพียงแต่ในยามนี้ พวกเขายังคงไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตานัก แต่ละคนต่างฉายแววคลางแคลงใจ ขายทุกอย่างงั้นหรือ มีทุกสิ่งจริงหรือ มีสินค้ามากถึงร้อยกว่าชนิดเชียวหรือ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน
พูดตามตรง หากไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
เพียงแต่เพิ่งจะกินงานเลี้ยงหมุนเวียนของเขาไปหมาด ๆ ยามนี้จึงกระดากปากที่จะเอ่ยคัดค้านอะไรออกไป ดังนั้นแม้จะสงสัยเพียงใด ก็ได้แต่เก็บงำเอาไว้ในใจ
นายหญิงหลินเป็นคนฉลาดปราดเปรื่องเพียงใด ดวงตาคู่งามหยาดเยิ้มนั้นเพียงกวาดมองลงไปเบื้องล่างแวบเดียว ก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าคนกลุ่มนี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
มุมปากของนางยกโค้งขึ้นเล็กน้อย พลางคิดในใจ “ไม่กลัวว่าพวกเจ้าจะไม่เชื่อ กลัวแต่พวกเจ้าจะไม่มีความคิดอะไรเลยต่างหาก นั่นถึงจะเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากเห็นที่สุด”