เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 398 เปิดกิจการ
จ้าวฉางหนิงตบมือพลางยิ้ม “ดีเลย เหวินอันเฉิน นายจัดการเถอะ ฉันไม่ยุ่งแล้ว”
เหวินอันเฉินชี้ไปที่เธอพลางหัวเราะ “เธอนี่นะ นิสัยขี้เกียจแบบนี้ ต่อไปไม่รู้ว่าผู้ชายคนไหนจะทนเธอไหว”
ได้ยินเหวินอันเฉินพูดเช่นนี้ สีหน้าของจ้าวฉางหนิงพลันเปลี่ยนเป็นโกรธจัด ตบโต๊ะอย่างแรงแล้วตวาด “เหวินอันเฉิน ผู้ชายคนไหนจะทนฉันไหว มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วยหรือไง”
พูดจบคำนี้ เธอก็เดินพรวดพราดออกไปทันที
เหวินอันเฉินอดไม่ได้ที่จะอึ้งไป มองแผ่นหลังของเธอแล้วอ้าปากค้าง พลางคิดในใจ ‘ฉันไปแหย่ท่านป้าน้อยคนนี้เข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมจู่ ๆ ถึงระเบิดอารมณ์โมโหขนาดนี้’
การพูดจากันระหว่างเหวินอันเฉินกับจ้าวฉางหนิงนั้นสบาย ๆ เป็นกันเองมาโดยตลอด จ้าวฉางหนิงไม่เคยปฏิบัติกับเขาเหมือนข้าราชการเลยสักครั้ง พูดจาเปิดเผยตรงไปตรงมา เหวินอันเฉินเองก็ชอบความรู้สึกเช่นนี้มาก เหมือนกับว่าในยุคหลังมีเพื่อนต่างเพศที่สนิทกันมากคนหนึ่ง