เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 397 พาผู้คนออกเดินทาง
ต้องยอมรับว่า เหวินอันเฉินมีเล่ห์เหลี่ยมล้ำลึกยิ่งนัก ในเวลาอันสั้นนี้ ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในสมองของเขา และยิ่งตอกย้ำเจตนาที่จะไปจิงโจวหูเป่ย์ครั้งนี้ให้แน่วแน่
หลีเฉิงมองเขาคราหนึ่ง แววตาซับซ้อนยิ่งนัก ก่อนถอนใจกล่าวว่า “กล่าวตามจริง ฉันไม่อยากให้นายคบหากับจางจวีเจิ้ง หรือใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีเอกเลย การเดินทางกลับบ้านครั้งนี้ของใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีเอก สิ่งที่เขาทำมาตลอดทางช่างสร้างความโกรธแค้นแก่ฟ้าดินและผู้คน หากคนเช่นนี้ยังมีชีวิตอยู่ก็ยังพอว่า ตราบใดที่เขายังอยู่ ย่อมกดทุกอย่างไว้ได้ แต่ทันทีที่เขาตาย เกรงว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเกินคาด ผู้คนจะชำระบัญชีภายหลัง คนที่ใกล้ชิดเขา เกรงว่าจะไม่มีจุดจบที่ดี”
เหวินอันเฉินได้ยินแล้วอดตกใจไม่ได้ เขาตกตะลึงต่อการดมกลิ่นทางการเมืองอันเฉียบแหลมของหลีเฉิง