เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 392 เรื่องราวจบสิ้น
จ้าวฉุนทันทีที่เห็นเหวินอันเฉินก็ยิ้มพลางกล่าว “ใต้เท้าเหวิน เรื่องนั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
เหวินอันเฉินมองเขาแวบหนึ่งแล้วถอนหายใจกล่าว “ผู้เฒ่าฉุน ท่านทำให้ผมลำบากใจจริง ๆ เลยนะ ตอนนั้นนายหญิงหลินช่วยพวกเราทำเรื่องตั้งมากมาย ช่วยพวกเรายึดสำนักคุ้มภัยอู่เวยมาได้ แต่สุดท้ายพวกเรากลับต้องขับไล่เธอไป เรื่องนี้พูดตามตรง มันไม่ค่อยถูกต้องเอาเสียเลย”
คำพูดนี้ของเขา จ้าวฉุนฟังแล้วก็ไม่โกรธ กลับยิ้มออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกล่าว “ถูกต้อง เรื่องนี้ฉันทำไม่ถูกต้องจริง ๆ ดูเหมือนเนรคุณอยู่บ้าง แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ มีเธออยู่ เวลาฉันทำอะไรที่จวนหลงอันก็ติดขัดไปหมด มันอึดอัดทรมานจริง ๆ ต้องเอาตัวเธอออกไปให้ได้”
เหวินอันเฉินถอนหายใจกล่าว “คนน่ะผมช่วยท่านเอาตัวออกไปแล้ว ครั้งนี้นายหญิงหลินจะไม่ตามท่านกลับไปที่จวนหลงอันอีก เธอจะอยู่ที่ฉินโจวเพื่อช่วยผมทำเรื่องอื่น ส่วนผู้เฒ่าฉุน ต่อไปท่านก็ต้องคุมสถานการณ์ที่จวนหลงอันเพียงลำพัง หากพูดถึงการขัดแข้งขัดขา ย่อมไม่มีใครมาขัดแข้งขัดขาท่านอีกแล้ว แต่คนช่วยก็ลดลงไปคนหนึ่งเช่นกัน”