เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 391 ความทะเยอทะยานของนายหญิงหลิน
หากจะขายก็ขายเฉพาะของที่เก็บรักษาง่าย เช่น ข้าวสาร แป้ง ธัญพืช น้ำมัน น้ำตาลทรายขาว น้ำตาลทรายแดง ส่วนพวกเนื้อสดหรือสัตว์ใหญ่ที่เพิ่งชำแหละก็ไม่ขายแล้ว จะได้ไม่ต้องไปแย่งการค้ากับพวกร้านขายเนื้อด้วย
ส่วนเรื่องการเก็บรักษาสินค้า ทั้งสองคนก็วางระเบียบแบบแผนไว้แล้ว คราวนี้หากจะสร้างซูเปอร์มาร์เก็ต ตัวซูเปอร์มาร์เก็ตย่อมต้องอยู่ติดถนน และด้านหลังของซูเปอร์มาร์เก็ตจะต้องมีลานบ้านขนาดใหญ่ติดอยู่ด้วย ในลานบ้านสร้างห้องเก็บของไว้หลาย ๆ ห้อง แต่ละห้องเก็บของก็เก็บสินค้าที่มีลักษณะใกล้เคียงกันสองสามชนิด เช่นนี้ก็สามารถประหยัดพื้นที่บนโลกปฐพีได้ คงไม่ถึงกับต้องสร้างห้องเก็บของให้สินค้าทุกชนิดหรอกกระมัง
ทำได้เพียงนำของที่ใกล้เคียงกันสองสามชนิดมาเก็บไว้ด้วยกันเท่านั้น
มาถึงตรงนี้ ปัญหาที่นายหญิงหลินควรจะถามก็ถามไปหมดแล้ว เธอได้เอ่ยถึงทุกปัญหาเท่าที่ตนจะคิดออก ทบทวนดูอย่างละเอียดอีกรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่น นายหญิงหลินก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ รู้สึกโล่งอกโล่งใจขึ้นมาบ้าง