เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 387 ซูเปอร์มาร์เก็ต
เหวินอันเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “อันที่จริง งานที่ฉันให้เธอทำในครั้งนี้ ห้างค้าที่ให้เธอรับผิดชอบนั้น ย่อมดีกว่างานสำนักคุ้มภัยอู่เวยที่เธอเคยดูแลอยู่ก่อนหน้านี้มากนัก เมื่อเทียบกับสำนักคุ้มภัยอู่เวยแล้ว ห้างค้าแห่งนี้ก้าวเข้าสู่อาณาเขตพลังใหม่โดยสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครทำสิ่งนี้มาก่อนเลย”
“สิ่งนี้มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด อนาคตไม่อาจประมาณได้ ผ่านไปอีกไม่กี่ปี ไม่แน่ว่าห้างค้าที่อยู่ในกำมือของเธอแห่งนี้จะต้องมีคนอิจฉาตาร้อนเป็นแน่ ถึงเวลานั้นเกรงว่าเธอคงต้องขอบคุณการกีดกันของจ้าวฉุนในช่วงนี้ และขอบคุณที่เขาบีบให้เธอต้องออกจากสำนักคุ้มภัยอู่เวยเสียด้วยซ้ำ”
นายหญิงหลินมองเหวินอันเฉินพลางหัวเราะคิกคัก “จ้าวฉุนตาแก่นั่น สิ่งที่เขาทำข้าจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต เพียงแต่มิใช่ความซาบซึ้งใจ มีเพียงความเคียดแค้นเท่านั้น หากจะพูดถึงความซาบซึ้งใจ ฉันจะซาบซึ้งเพียงใต้เท้าเหวินท่านคนเดียวเท่านั้น!”
เหวินอันเฉินหัวเราะ “เธอช่างเจรจาจริงเชียว”