เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 388 ปรึกษาหารือ
เวลานี้พวกร้านข้าวสารและน้ำมัน ร้านผ้าไหม หรือแม้กระทั่งร้านขายยาสดในราชวงศ์ต้าหมิง แทบจะถอดแบบออกมาจากเบ้าหลอมเดียวกันทั้งหมด พอเดินผ่านประตูเข้าไป มิติภายในไม่ได้กว้างขวางใหญ่อะไร สิ่งที่ประจันหน้าอยู่คือแนวเคาน์เตอร์ที่สูงลิ่ว แถวยังสูงกว่าตัวคนเสียอีก ลูกค้าที่เข้ามาซื้อของได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น แหงนหน้ามองเหล่าลูกจ้างข้างบน พวกเขาไม่เคยได้เลือกอะไรด้วยตัวเองเลย ได้แต่ตะโกนบอกลูกจ้างว่าตนอยากได้อะไร
ยกตัวอย่างเช่น ลูกค้าอยากซื้อซีอิ๊วสองตำลึง หรืออยากซื้อข้าวสารสิบชั่ง ก็เพียงบอกลูกจ้างไปแบบนั้น จากนั้นก็ยื่นภาชนะที่ตนนำมาส่งไปให้
ลูกจ้างจะตะโกนแจ้งราคาก่อนว่าต้องคิดเงินเท่าไร จากนั้นลูกค้าก็จ่ายเงินตำลึงหรือเงินอีแปะไป ลูกจ้างก็ตักซีอิ๊วให้ กรอกข้าวสารให้ แล้วจึงยื่นกลับมา
ร้านขายยาสดก็ไม่ต่างจากนี้เท่าใดนัก ส่วนร้านผ้าไหม เคาน์เตอร์อาจจะเตี้ยกว่านี้ลงมาหน่อย ทว่าลูกค้าก็ไม่อาจเลือกหยิบตามใจชอบได้อยู่ดี บางร้านถึงกับวางผ้าไหมไว้บนชั้นวางด้านหลังเคาน์เตอร์ คุณทำได้แค่มองดูอยู่ห่าง ๆ หากอยากจะยื่นมือไปลูบคลำ ก็ต้องรบกวนให้ลูกจ้างช่วยหยิบลงมาให้