เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 357 ข่าวลือแพร่สะพัด
เหวินอันเฉินโบกมือแล้วหัวเราะเสียงดัง “ผู้เฒ่าฉุน เฉินหลู่ พวกนายพอใจง่ายเกินไปแล้ว แค่ได้นำกิจการของตระกูลอู๋กลับคืนมา จะพอได้อย่างไรกัน”
“บอกพวกนายก็แล้วกัน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงหนักว่า “ฉันกำลังเจรจากับคนของสำนักคุ้มภัยอู่เวยอยู่ อีกไม่นาน สำนักคุ้มภัยอู่เวยก็น่าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาขาขนส่งสินค้าโรงรถม้าตระกูลจ้าวของพวกเรา”
“อะไรนะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวฉุนกับเฉินหลู่ต่างอดอุทานออกมาพร้อมกันไม่ได้
ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาคือไม่เชื่อ เรื่องนี้เป็นไปได้อย่างไรกัน เมื่อวานสำนักคุ้มภัยอู่เวยยังต่อสู้เป็นตายกับสาขาขนส่งสินค้าโรงรถม้าตระกูลจ้าวอยู่เลย จะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันในอีกไม่กี่วันได้อย่างไร แล้วจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาขาขนส่งสินค้าโรงรถม้าตระกูลจ้าวของพวกเขาได้อย่างไร
หากเป็นคนอื่นมาพูดกับพวกเขา พวกเขาคงหัวเราะเยาะอย่างดูแคลนและคิดว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้ว
แต่เวลานี้คนที่กำลังพูดกับพวกเขาคือเหวินอันเฉิน