เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 358 จางซ่งผู้เดือดดาล
เดิมทีท่านอู๋ยืนอยู่หน้าโต๊ะ แต่เพื่อหลบเศษสิ่งของนานาชนิดบนพื้น เขาจึงจำต้องเปลี่ยนตำแหน่งอยู่ไม่หยุด ทว่าชายที่ปาของกลับราวกับปาจนติดลมแล้ว ปาทีละชิ้น ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาจึงได้แต่ขยับเปลี่ยนที่ไปเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยเศษซาก แทบไม่มีที่ให้เขายืน
ท่านอู๋หลบอยู่มุมห้องราวกับสะใภ้ตัวน้อยผู้ถูกข่มเหง พลางร้องเรียกอย่างอัดอั้นว่า “เจ้าของกิจการ หยุดเถอะ! ของพวกนี้ล้วนมีค่ามาก หากทุบไปแล้วต้องซื้อใหม่ทีหลัง ท่านก็ต้องเสียดายอีก!”
ชายผู้ทุบทำลายข้าวของ ย่อมเป็นจางซ่ง ทงพ่านแห่งจวนหลงอัน เวลานี้ดวงตาของเขาแดงก่ำ ใบหน้าเขียวคล้ำ หายใจหอบหนักฟืดฟาดทางจมูก ทั่วทั้งร่างสั่นเทิ้ม เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ เห็นได้ชัดว่าเวลานี้เขาเดือดดาลถึงขีดสุด โกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง
เขาทุบกำปั้นทั้งสองลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วด่ากราดเสียงดังว่า “ฉันแค้น! ฉันแค้นแทบตาย! ไอ้สารเลวคนไหนกันที่ปล่อยข่าวลือแบบนี้ออกมา มันกำลังจะฆ่าฉันชัด ๆ!”