เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 356 สัญญาหนึ่งเดือน
เวลานี้เหวินอันเฉินเอ่ยถามเบา ๆ อีกครั้งว่า “ใต้เท้าต่ง ท่านกำลังจะกราบทูลฎีกากล่าวโทษใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีเอกใช่หรือไม่”
ต่งหมิงฉางมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งว่า “ถูกต้อง เป็นเช่นนั้น”
เหวินอันเฉินถามว่า “ท่านก็น่าจะรู้แล้วว่า ก่อนหน้านี้มีคนถวายฎีกาถอดถอนใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีเอกไปแล้วกี่คนใช่หรือไม่”
“ฉันรู้” ต่งหมิงฉางพยักหน้า “ระหว่างทางฉันก็รู้ข่าวนี้แล้ว เพียงแต่เดินทางรอนแรมเหน็ดเหนื่อยมาตลอด ไม่มีทั้งเวลาและกำลัง อีกทั้งไม่มีอารมณ์จะเขียนเรื่องเช่นนี้ นายก็น่าจะรู้ว่าการเขียนบทความเช่นนี้สิ้นเปลืองความคิดอย่างยิ่ง ฉันจึงรอจนถึงตอนนี้ หลังจากมาถึงที่นี่และจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เริ่มเขียน”
“ดี” เหวินอันเฉินพยักหน้า ก่อนเอ่ยเบา ๆ คำหนึ่งว่า “ดี”
ต่งหมิงฉางชะงักงัน กำลังครุ่นคิดว่า ‘ดี’ ของเหวินอันเฉินหมายความว่าอย่างไร ก็เห็นมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้าง คว้าฎีกาที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจเขียนจนเสร็จ ก่อนฉีกฎีกาทิ้งเป็นสองท่อนในพริบตา