เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 347 หลินต้าชวน
เมื่อเผชิญกับเสียงโห่ร้องยินดีของทุกคน เหวินอันเฉินเพียงยิ้มบาง บนใบหน้าไม่มีท่าทีลำพองใจเกินควร หรือแตกตื่นปลาบปลื้มจนเกินงาม
เขาหันไปทางทุกคน ป้องมือพลางยิ้มกล่าวว่า “เรื่องทางนี้จบลงแล้ว ทุกท่าน โปรดแยกย้ายกันไปเถิด ต่างคนต่างไปทำธุระของตน เรื่องตรงนี้ ทางการยังต้องจัดการอีกเล็กน้อย พวกท่านอยู่ที่นี่ต่อก็ไม่สะดวกนัก”
ในเมื่อเขากล่าวเช่นนั้น ทุกคนก็ขานรับกันอื้ออึง จากนั้นต่างพากันแยกย้ายไป
ก่อนจากไป คนผู้หนึ่งหันกลับมามองเหวินอันเฉินลึก ๆ แวบหนึ่ง อารมณ์ในแววตาซับซ้อนถึงขีดสุด คนผู้นั้นก็คือนายหญิงหลิน
ก่อนหน้านี้นายหญิงหลินไปยังที่ว่าการเมืองแล้ว นางรีบรุดมาที่นี่จากที่ว่าการเมืองโดยตลอด กระบวนการคลี่คลายคดีของเหวินอันเฉินเมื่อครู่ กลวิธีที่เขาใช้ ตลอดจนทฤษฎีต่าง ๆ ที่ยกขึ้นมา ซึ่งไม่เคยมีผู้ใดได้ยินมาก่อน ล้วนอยู่ในสายตาและหูของนางอย่างชัดเจน
ต่อชายหนุ่มที่อ่อนกว่านางกว่าสิบปีผู้นี้ ในใจนางยามนี้มีความชื่นชมอยู่ไม่น้อยจริง ๆ ทว่าเวลานี้เห็นชัดว่าไม่ใช่เวลาจะมาชื่นชม สิ่งที่ควรคิดคือจะรับมือการแก้แค้นของสาขาย่อยจวนหลงอัน สาขาขนส่งสินค้าโรงรถม้าตระกูลจ้าวอย่างไรต่อไป