ตอนที่ 346 เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว

ตอนที่ 346 เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว

เขาเพียงรู้สึกว่าความรู้สึกอันเหลวไหลประการหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นในใจ ขณะเดียวกันภายในใจก็ว่างเปล่าอย่างยิ่ง ทุกข์ทรมานจนแทบขาดใจ ราวกับออกหมัดหนักหน่วงไปหมัดหนึ่ง ทว่ากลับชกลงบนก้อนนุ่น พละกำลังทั่วร่างไม่ได้ถูกใช้แม้แต่น้อย แต่กลับตกลงสู่ความว่างเปล่าแทน ช่างทรมานเหลือเกิน

และในเวลานี้ พวกเขาก็มองเห็นมัน ซุนซือเหวินที่คุกเข่าอยู่ด้านข้างมาตลอดก็เห็นเช่นกัน

หลังจากซุนซือเหวินเห็นแล้ว สีหน้าของเขาเผยความไม่อยากเชื่อและความเหลือเชื่อออกมาเป็นอันดับแรก

เขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ทั้งร่างแข็งทื่อไปโดยสมบูรณ์ ดูโง่งมอย่างยิ่ง เขาไม่กล้าเชื่อเลยว่า โต๊ะใหญ่ที่ตนยื่นฟ้องมาตลอดสามสิบปี จะมีวันหนึ่งที่ความจริงกระจ่างและคดีคลี่คลายได้จริง ๆ

เขารอจนถึงวันนี้ได้จริง ๆ หรือ

แม้ก่อนหน้านี้เขาจะยื่นฟ้องมาตลอด เฝ้าร้องเรียนไม่หยุด และเฝ้ารอคอยอยู่เสมอ แต่เขาก็รู้ดีว่า ความหวังนั้นริบหรี่อย่างยิ่ง โอกาสที่จะคืนความบริสุทธิ์ให้ท่านพ่อของตนนั้นเล็กน้อยเหลือเกิน

แต่ตอนนี้ ความปรารถนากลับเป็นจริงแล้วหรือ

สวรรค์ นี่ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ