เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 340 ทาบทาม
เหวินอันเฉินยิ้มพลางกล่าว “ชายชราเสียม้ามิรู้ว่าโชคหรือเคราะห์ ใต้เท้าต่ง สำหรับท่านแล้ว การจากเมืองหลวงมายังจวนหลงอันแห่งนี้ อาจมิใช่เรื่องแย่เสมอไป เมืองหลวงลมฝนผันผวน สถานการณ์ของใต้เท้าจางท่านเองก็ทราบ ใต้เท้าจางตอนนี้มุ่งมั่นผลักดันการปฏิรูป ทว่าการที่เขาจะปฏิรูป ย่อมล่วงเกินผู้คนมากเกินไปจริง ๆ ในนั้นมีขุนนางและชนชั้นผู้ดีบัณฑิตอยู่มิใช่น้อย หรือไม่ก็เป็นตระกูลเหล่านั้นที่หนุนหลังขุนนางและชนชั้นผู้ดีบัณฑิต เรียกได้ว่าแทบจะเป็นศัตรูกับคนทั้งแผ่นดิน ชาติตระกูลของท่าน ท่านเองก็น่าจะกระจ่าง ท่านเป็นศิษย์ก้นกุฏิรุ่นเยาว์ของใต้เท้าจางจวีเจิ้ง หากอยู่ในเมืองหลวงแล้วถูกดึงเข้าไปพัวพัน เกรงว่าจะมีปัญหาไม่น้อยเช่นกัน”
“อีกทั้ง...”
เหวินอันเฉินพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปกะทันหัน ทว่าต่งหมิงฉางเข้าใจความหมายของเขา จิตใจของต่งหมิงฉางยังนับว่ากว้างขวางมาก เขายิ้มแล้วกล่าว “เหวินอันเฉิน ฉันรู้ว่านายอยากจะพูดอะไร นายอยากจะบอกว่า อีกทั้งสถานะของฉันต่ำต้อยเกินไป เป็นเพียงผู้พิพากษาศาลซุ่นเทียนเท่านั้น ช่วยเหลืออะไรใต้เท้าจางไม่ได้เลย ถูกต้องไหม”