กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 339 เลื่อนตำแหน่งต่อหน้า ลดขั้นลับหลัง
ต้องรู้ก่อนว่าคำว่า ‘สหายน้อย’ นั้นไม่อาจใช้ส่ง ๆ ได้ การที่ใช้คำสองคำนี้เรียกเขา เห็นได้ชัดว่า ต่งหมิงฉางถือเขาเป็นคนรุ่นเดียวกับตน เป็นคนระดับเดียวกัน เป็นการคบหากันฉันเพื่อนรุ่นเดียวกัน มิใช่การคบหากันระหว่างผู้อาวุโสกับผู้เยาว์ กล่าวอีกอย่างก็คือ ต่งหมิงฉางให้ความสำคัญกับเขาอย่างยิ่ง จึงได้เรียกเขาว่า ‘สหายน้อย’
ทว่าเมื่อดูจากภายนอก ชายหนุ่มผู้นี้เพิ่งจะถึงวัยยี่สิบปีเท่านั้น ขณะที่ต่งหมิงฉางดูจากอายุก็น่าจะเกินสี่สิบปีแล้ว ชายหนุ่มที่เพิ่งถึงวัยยี่สิบปีคนหนึ่ง สามารถคบหากับท่านเจ้าเมืองในฐานะคนรุ่นเดียวกัน จนอีกฝ่ายเรียกเขาว่าสหายน้อย ชายหนุ่มผู้นี้มีคุณความดีหรือความสามารถเพียงใดกันแน่ เขาอาศัยสิ่งใดจึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
เหวินอันเฉินมองเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการที่ถอยออกไปเหล่านั้น ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วเดินขึ้นโถงว่าการ ป้องมือคำนับต่งหมิงฉาง พร้อมโค้งเอวเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ใต้เท้าต่ง ไม่ได้พบกันหลายปี สบายดีหรือไม่”
ต่งหมิงฉางดีใจมากที่ได้พบเขาที่นี่ จึงหัวเราะเสียงดัง “ทุกอย่างเรียบร้อยดี ทุกอย่างเรียบร้อยดี”
“มา ๆ ที่นี่ไม่สะดวกพูดคุย พวกเราไปยังที่ทำการด้านหลังก่อน”