เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 338 มิตรสหายเก่า
“เอ๊ะ?”
ซุนซือเหวินได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เพียงแต่เขาไม่มีทางซัดทอดถึงคนผู้นั้นที่อยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน จึงได้แต่ฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “ใต้เท้าล้อเล่นแล้ว คำพูดนี้ช่างแปลกนัก ผู้น้อยจะไปรู้ได้อย่างไรว่าท่านจะมารับตำแหน่งในวันนี้ ผู้น้อยเพียงแต่ร้องทุกข์มานานหลายปีจนติดเป็นนิสัย มักจะเตรียมคำร้องทุกข์ไว้ที่บ้านแผ่นหนึ่งตลอดเวลา เพื่อที่จะได้ยื่นคำร้องทุกข์ได้ทุกเมื่อ ทว่าเมื่อวานผู้น้อยพบว่าคำร้องทุกข์ที่บ้านถูกแมลงกัดแทะจนขาดวิ่นเสียหาย ใช้การไม่ได้แล้ว จึงได้ขอให้คนช่วยเขียนขึ้นมาใหม่อีกแผ่น นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้นำมาใช้พอดี พูดไปแล้วก็ช่างบังเอิญจริง ๆ”
“โอ้?”
ต่งหมิงฉางยิ้มกึ่งไม่ยิ้มพลางกล่าวว่า “เป็นจริงดังที่เจ้าว่าจริงหรือ”
ซุนซือเหวินกล่าวเสียงดังว่า “สิ่งที่ผู้น้อยพูดเป็นความจริงทุกประการ ขอใต้เท้าโปรดตรวจสอบให้กระจ่างด้วย!”
แม้เขาจะกล่าวเช่นนี้ แต่สีหน้าท่าทางและปฏิกิริยาของเขาเมื่อครู่ ก็ทำให้ต่งหมิงฉางเกิดจิตสำนึกรับรู้แล้วว่าตนเองเดาได้ถูกต้อง
เขาคร้านที่จะไล่เบี้ยในเรื่องนี้ต่อ อย่างไรเสียตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะมาซักไซ้เรื่องนี้ การตั้งใจไต่สวนคดีต่างหากถึงจะเป็นเรื่องที่ถูกต้อง