เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 323 เตรียมมื้อค่ำวันสิ้นปี
เซี่ยเสาฉวิ่นจึงหันไปมองเหวินอันเฉิน เหวินอันเฉินถลึงตาใส่จ้าวฉางหนิงทีหนึ่งแล้วกล่าวว่า “เวลาอื่นมีตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไป ต้องมาอยากไปตอนนี้ด้วย? ตอนนี้ทุกคนกำลังหิวท้องกันหมดนะ! หรือจะให้ทุกคนต้องรอเธออยู่ที่บ้านหรือไง?”
จ้าวฉางหนิงได้ยินดังนั้นก็เบะปากทันควัน เธอถูกเหวินอันเฉินตอกกลับจนพูดไม่ออก สิ่งที่เหวินอันเฉินพูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง เธอเองก็เถียงไม่ออก
ทว่า เธอย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าเป้าหมายที่แท้จริงที่เหวินอันเฉินไม่อยากให้เธอกับเซี่ยเสาฉวิ่นไปคืออะไร แววตาของเธอฉายประกายเจ้าเล่ห์ ยิ้มพลางกล่าว “ร้านผ้าไหมตระกูลจางร้านนั้นน่ะ พี่สาวตระกูลเซี่ย ฉันจะบอกพี่ให้นะ ว่าทำไมฉันถึงอยากจะไปให้ได้ นั่นก็เพราะว่า...”
พอพูดมาถึงตรงนี้ ก็พลันถูกเหวินอันเฉินขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน ใบหน้าของเหวินอันเฉินฉายแววจนปัญญา โบกไม้โบกมือแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ๆ ๆ อยากไปก็ไปได้ แต่ต้องกลับบ้านไปกินข้าวก่อน กินข้าวเสร็จแล้วค่อยไป ตกลงไหม?”
จ้าวฉางหนิงดีใจแทบจะกระโดดตัวลอย มองเหวินอันเฉินพลางหัวเราะหึ ๆ “เหวินอันเฉิน ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่านายต้องยอมตกลงแน่”