ตอนที่ 305 ชันสูตรศพสอนวิชา

ตอนที่ 305 ชันสูตรศพสอนวิชา

บ่อน้ำร้างแห่งนี้มีความลึกประมาณสองจั้งเศษ นับว่าไม่ตื้นเลยจริง ๆ หลังจากเหวินอันเฉินถูกหย่อนลงมาถึงก้นบ่อ ก็รู้สึกได้ว่าใต้ฝ่าเท้าของตนนุ่มหยุ่น ไม่เหมือนพื้นดิน เขาพลันเดาได้ทันทีว่าตอนนี้ตนเกรงว่าจะเหยียบอยู่บนซากศพเสียแล้ว พอเหวินอันเฉินคิดถึงตรงนี้ ขนลุกชันไปทั้งตัวในทันใด แม้เขาจะไขคดีได้อย่างแม่นยำดุจเทพและคลี่คลายคดีมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่ได้พิสมัยการข้องแวะกับศพสักเท่าใด

เขารีบขยับกายไปด้านข้าง เท้าทั้งสองข้างถึงได้รู้สึกว่าเหยียบลงบนพื้นดินจริง ๆ

เหวินอันเฉินลอบพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก้มหน้ามองลงไป กลับพบว่าตนมองอะไรไม่เห็นเลย เบื้องหน้ามืดสลัวไปหมด มองเห็นเพียงราง ๆ คล้ายมีซากศพนอนอยู่บนพื้นจริง ๆ นอกเหนือจากนั้นรายละเอียดอื่น ๆ ล้วนมองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

เนื่องจากปากบ่อน้ำร้างไม่ได้กว้างใหญ่นัก เวลานี้ยังเป็นช่วงเช้า แสงแดดยังมิได้ส่องตรงลงมา ดังนั้นก้นบ่อจึงมืดมิดอย่างยิ่ง ซึ่งก็นับเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ตอนที่เหวินอันเฉินลงมาไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ เวลานี้เขาจึงแหงนหน้าตะโกนขึ้นไปด้านบนว่า “เฉินจี้ นายพกกระบอกจุดไฟมาด้วยไหม”