เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 303 เป็นบ้า
จ้าวฉางหนิงอยู่ต่อหน้าเขาไม่เคยคิดจะปิดบังอยู่แล้ว พอเหวินอันเฉินเอ่ยถาม นางก็พูดออกมา
นางมองเหวินอันเฉินแวบหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง เอ่ยเสียงเบา “เห็นนายกับพี่สาวตระกูลเซี่ยรักใคร่กลมเกลียวกันขนาดนี้ ในใจฉันก็รู้สึกอึดอัดทรมานใจอยู่นิดหน่อย”
เหวินอันเฉินยิ้มเจื่อน พลางคิดในใจ “เธอพูดจาไม่เกรงใจใครเลยจริง ๆ มีใครเขาพูดกันแบบนี้บ้าง เห็นพวกเราสองคนรักกัน แล้วในใจเธอทรมานเนี่ยนะ”
เขากับจ้าวฉางหนิงสนิทสนมกันแล้ว อีกทั้งยามปกติหยอกล้อกันก็ไม่มีข้อห้ามอันใด จึงยิ้มพลางเอ่ย “โอ้โฮ ดูท่าแล้ว เธอคงอยากจะหาสามีที่ถูกใจสักคนแล้วสินะ”
หากเปลี่ยนเป็นหญิงสาวทั่วไป ถูกบุรุษหยอกล้อเช่นนี้ คงไม่โกรธจัดก็คงเขินอายจนทนไม่ไหว หรือไม่ก็คงเอามือปิดหน้าวิ่งหนีไปแล้ว แต่จ้าวฉางหนิงกลับทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางส่ายหน้าแล้วเอ่ย “ไม่ใช่หรอก จริง ๆ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย เรื่องสามีอะไรนั่นค่อยว่ากันวันหลังเถอะ ฉันแค่...”
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันแค่อยากเจอพี่ชายขึ้นมาน่ะ”
เหวินอันเฉินขมวดคิ้วมุ่น “จ้าวฉางชิงน่ะหรือ เธอคิดถึงเขาหรือ”
“ใช่แล้ว!”