ตอนที่ 302 ของขวัญล้ำค่า

ตอนที่ 302 ของขวัญล้ำค่า

ทว่าละเว้นก็ส่วนละเว้น แต่เหวินอันเฉินก็ไม่อยากปล่อยให้เขาได้ประโยชน์ไปง่าย ๆ เช่นนี้ อย่างไรก็ต้องข่มขู่เสียหน่อย หากคราวนี้อีกฝ่ายคุกเข่าอ้อนวอนแล้วตนยอมปล่อยผ่านไปโดยง่าย ไม่แน่ว่าในใจเขาอาจไม่จดจำเรื่องในวันนี้เป็นบทเรียน ยังคงต้องปล่อยให้เขาทรมานใจต่อไปอีกสักนิด เขาถึงจะจำได้ขึ้นใจ

เขาส่งสายตาให้เฉินจี้ที่อยู่ด้านข้างแล้วเอ่ย “รับของขวัญไว้เถอะ!”

เฉินจี้พยักหน้า ก้าวขึ้นไปข้างหน้าแล้วยกของขวัญขึ้นมาไว้ในมือ ของขวัญน่าจะค่อนข้างหนัก ด้วยเรี่ยวแรงของเฉินจี้ ตอนที่เพิ่งยกขึ้นมาทีแรกอาจไม่ได้ระวัง มือจึงถ่วงลงไปวูบหนึ่ง

จากนั้นเหวินอันเฉินก็เอ่ยกับจูทงด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างยิ่ง “เอาละ ตอนนี้คุณไปได้แล้ว ข้าราชการผู้นี้ยังมีงานต้องทำอีกพอสมควร”

“หา?”

จูทงเบิกตากว้าง มองเหวินอันเฉินด้วยสีหน้างุนงงเต็มประดา เขาไม่รู้ว่านี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เหวินอันเฉินถือว่ายอมละเว้นเขาแล้ว หรือว่ายังไม่ละเว้นกันแน่ หากละเว้นแล้ว ไฉนจึงเย็นชาเช่นนี้ หากยังไม่ละเว้น แล้วการรับของขวัญไปมันหมายความว่าอย่างไร