เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 116 มุ่งเป้ามาที่ฉันรึหรือ
คนพวกนี้มากันอย่างมีเงื่อนงำ เห็นได้ชัดว่ามีการวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว ในยามนี้พวกมันต่างจ้องเขม็งมาที่ตน แต่ละคนล้วนมีสีหน้าดุร้าย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้หวังดีแน่
ชายฉกรรจ์หลายคนที่คิดจะหลบหนีก็หน้าถอดสีเช่นกัน ทว่ายังคงทำปากกล้าขาสั่นเอ่ยถามคนขวางทางเหล่านั้นว่า “พวกแกเป็นใครกัน บังอาจมายุ่งเรื่องของพวกเรา ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม ใต้เท้าของบ้านฉันคือ...”
วาจายังไม่ทันสิ้นสุดก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน
“ผายลมมารดาแกสิ แกเป็นตัวบัดซบอะไร ถึงกล้ามาตะคอกใส่เหล่าจื่อ!”
หนึ่งในบรรดาคนที่ยืนขวางทางแผดเสียงคำรามก้อง ดาบในมือชักออกจากฝักเสียงดังเคร้ง ฟันลงไปที่ชายฉกรรจ์ที่กำลังเอ่ยวาจาอย่างหนักหน่วง มันลงมืออย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ซ้ำยังว่องไวอย่างยิ่ง ดาบเล่มนี้ฟันตัดลำคอของชายฉกรรจ์ผู้นั้นจนขาดสะบั้น โลหิตพุ่งทะลักขึ้นสูงลิ่ว ศีรษะร่วงกระแทกพื้นกลิ้งหลุน ๆ ไปสองรอบ ร่างไร้วิญญาณค่อย ๆ ทรุดฮวบลงกับพื้น