ตอนที่ 115 เป็นเช่นนี้เอง

ตอนที่ 115 เป็นเช่นนี้เอง

แม้จะไม่สกปรกแต่กลับรกร้างยิ่งกว่า ถึงขั้นมีวัชพืชขึ้นรกชัฏสูงถึงหัวเข่าคน หลังจากเลี้ยวผ่านหัวมุมหนึ่งไป แม้แต่เสียงผู้คนอึกทึกจอแจบนถนนใหญ่ด้านนอกก็แทบจะไม่ได้ยินแล้ว ทุกสิ่งพลันเงียบสงบลงอย่างยิ่ง เหวินอันเฉินรูปร่างสูงใหญ่ ช่วงขายาวก้าวได้กว้าง ในที่สุดก็ไล่ตามจ้าวฉางหนิงทัน

เจ้าโจรน้อยได้ยินความเคลื่อนไหวทางด้านหลังก็ยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ทว่าก็ยังคงถูกคนทั้งสองร่นระยะห่างเข้ามาเรื่อย ๆ หลังจากเลี้ยวผ่านหัวมุมด้านหน้าไป ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง ที่แท้เป็นลานว่างขนาดค่อนข้างกว้างขวาง มีขนาดราวหนึ่งถึงสองจ้าง เจ้าโจรน้อยวิ่งมาถึงด้านหน้าแล้วกลับไม่วิ่งต่อ มันหันขวับกลับมา แสยะยิ้มฮิ ๆ ให้กับจ้าวฉางหนิงและเหวินอันเฉิน ในรอยยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์และลำพองใจอย่างบอกไม่ถูก