กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เสี่ยวถ่า อย่าเป่าให้เย็นก่อนค่อยกินสิ”
หลงเชียนช่วยเป่าช้อนให้สองสามทีถึงยอมให้เธอเอาเข้าปาก เสี่ยวถ่าที่โดนลวกเพดานปากไปแล้วก็สงบลง
“อื้ม~ ได้เลยค่ะพี่สาว~”
หลงเชียนคีบเนื้อวัวนุ่มให้เจี๋ยจี
“ไม่ต้องลวกนาน ห้าหกวินาทีก็กินได้แล้ว เนื้อพวกนี้ฉันจัดการเรื่องปลอดเชื้อมาให้แล้ว”
“ค่ะ~ พี่หลง~”
หลี่เจาเอินที่กินเผ็ดจนชิน พอไม่มีรสเผ็ดเลยสักนิดก็รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่
“มีซอสพริกบ้างไหมครับ?”
เมื่อคำนึงถึงบาดแผลบริเวณจุดซ่อนเร้นของเขา หลงเชียนก็กลัวว่าถ้าเขากินเผ็ดเข้าไปเขาอาจจะระเบิดตัวตายได้
“ช่วงนี้เธอยังห้ามกินเผ็ด ใกล้ถึงเวลาส่งการบ้านแล้ว อีกสามวันเธอต้องมาร้องเพลงสักเพลงนะ”