ตอนที่ 369 ชาวดาวสีน้ำเงิน

ในที่สุดเสี่ยวถ่าก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอโผเข้ากอดหลงเชียนแล้วร้องไห้โฮออกมา หลงเชียนตบหลังปลอบเธอเบา ๆ

“ชีวิตคนเราต้องพบกับการจากลาอยู่เสมอ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าพรุ่งนี้จะยังได้พบเพื่อนคนเดิมอีกหรือไม่ จากนั้นเราก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้นท่ามกลางการจากลาเหล่านั้น”

เสี่ยวถ่าสะอื้นพลางเช็ดน้ำตา “ฉันไม่อยากโตขึ้นเลย” เธอซุกหน้าลงในอ้อมอกของหลงเชียน

“ฉันคิดถึงเนี่ยนเนี่ยนกับเหมียวเหมียว”

“ฉันก็คิดถึงพวกเขาเหมือนกัน”

หลงเชียนลองโทรหาเนี่ยนเนี่ยนและเหมียวเหมียว แต่กลับติดต่อไม่ได้เลย เหมียวเหมียวกำลังรักษาตัวจึงไม่สามารถติดต่อโลกภายนอกได้ แต่ทำไมเนี่ยนเนี่ยนถึงไม่ยอมรับสาย! หลงเชียนคิดอย่างหงุดหงิดว่าถ้ากลับถึงดวงดาวเมื่อไหร่ จะต้องตีเขาให้ก้นลายเชียว

เสี่ยวหูอุ้มเสี่ยวถ่าออกไป

“ได้เวลาไปเรียนแล้ว สองวันนี้เล่นพอแล้วนะ”

“อือ!”

เมื่อกีวี่ยักษ์ถูกอุ้มไป หลงเชียนก็รู้สึกโหวงเหวงในใจ สไลม์จึงกระโดดเข้ามาในอ้อมกอดของเธอเอง