กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่สาวเสี่ยวเชียน ฉันดื่มหมดแล้ว!”
คุณหนูหยวนตูตูดื่มกาแฟรสดั้งเดิมหมดแก้วในอึกเดียว ความขมจัดบวกกับความร้อนลวกจนเกิดความรู้สึกเผ็ดร้อนหวิดจะพุ่งพรวดออกมาทางจมูก คุณหนูหยวนตูตูพยายามสะกดข่มและกลืนลงคอไปอย่างยากลำบาก
หลงเชียนนึกไม่ถึงว่านางจะดื่มแก้วใหญ่หมดในอึกเดียว จึงรีบเสกน้ำเย็นออกมาแก้วหนึ่ง
“ไม่เป็นไรใช่ไหม ลวกปากหรือเปล่า ยัยหนูนี่ทำไมถึงซื่อขนาดนี้ อย่างน้อยก็ควรจิบดูสักนิดก่อน”
คุณหนูหยวนตูตูผลักน้ำเย็นออกไม่ดื่ม หลังจากความรู้สึกขมและเผ็ดร้อนผ่านพ้นไป ในช่องปากกลับอบอวลไปด้วยความหอมละมุนที่ตราตรึงใจ สภาพจิตใจสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที นางลืมความทุกข์ทรมานเมื่อครู่นี้ไปจนหมดสิ้น อ๊า กาแฟช่างอัศจรรย์เหลือเกิน~
“พี่สาวเสี่ยวเชียน อันนี้อร่อยสุด ๆ ไปเลย!!!”
หลงเชียนหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งมาละลายใส่ลงในกาแฟ ช็อกโกแลตรสหวานจัดที่เหมาะกับรสปากของเสี่ยวถ่าปะทะกับกาแฟหอมละมุน กลิ่นหอมนั้นทำให้คนเบิกบานใจเหลือเกิน คุณหนูหยวนตูตูสูดหายใจเข้าลึก ๆ วันนี้โชคดีจริง ๆ!!
หลงเชียนอัดอากาศแรงดันสูงลงในนมสด นมสดพลันนุ่มฟูขึ้นมาทันที นางเทลงบนกาแฟช็อกโกแลต และยังลองวาดลวดลายเป็นรูปกลม ๆ
“กาแฟที่ใส่ช็อกโกแลตกับฟองนมเรียกว่ามอคค่า นั่งลงสิ”
คุณหนูหยวนตูตูรับเครื่องดื่มกาแฟที่หลงเชียนชงด้วยตัวเองแก้วนี้มา ฮือ ฉันตัดใจดื่มไม่ลงเลย!!