กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากเจี๋ยจีกลับไปเธอก็นอนไม่หลับทั้งคืน ของที่พี่สาวหลงทำนั้นอร่อยจริงๆ เธอรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เอ่ยปากถามเสี่ยวถ่าว่าพอจะแบ่งไปให้ท่านอาลูเซินกินบ้างได้ไหม เสี่ยวถ่ากับพี่สาวหลงใจดีขนาดนั้นต้องยอมให้อยู่แล้วใช่ไหมนะ อ่า ขอโทษด้วยนะท่านอาลูเซิน ขนมที่พี่สาวหลงทำอร่อยเกินไปจริงๆ พอรู้ตัวอีกทีก็กินหมดเกลี้ยงแล้ว
ถ้าหากคนทั้งโลกเป็นเหมือนพี่สาวหลงกับเสี่ยวเชียนก็คงจะดี...
ลูเซินแอบเปิดประตูเข้าไปดูเจี๋ยจีที่หลับไปแล้ว เขาห่มผ้าให้เธอเบาๆ ฝันดีนะเด็กน้อย
เสี่ยวถ่าตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ เธอประหลาดใจที่เห็นตัวเองกลับมามีขนาดเท่าเดิมแล้ว จึงดีใจยืนส่องกระจกชื่นชมตัวเองและเปลี่ยนชุดกระโปรงไปหลายชุด หลงเชียนหาวออกมาหนึ่งคำ
“อรุณสวัสดิ์เสี่ยวถ่า”
เสี่ยวถ่ากระโดดขึ้นเตียงแล้วกอดหลงเชียนพร้อมกับหอมแก้มไปหลายฟอด
“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่สาว~ ฉันกลับมาแล้ว~”
“ฮ่าๆ จั๊กจี้ อย่าหอมสิ รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ เราจะออกไปหาอาหารเช้าสดใหม่กินกัน”
“เราจะออกทะเลกันเหรอคะ?”
“ใช่”