กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนเปิดเตานึ่ง พุดดิ้งข้างในสุกได้ที่แล้ว เธอหยิบออกมาหนึ่งถ้วย ใช้ช้อนเคาะก้นถ้วยเบา ๆ แล้วนำจานมาปิดทับ พลิกมือกลับด้าน พุดดิ้งก็หลุดออกจากพิมพ์อย่างนุ่มนวล เมื่อยกถ้วยออก พุดดิ้งดึ๋งดั๋งก้อนนั้นก็ดูราวกับกำลังทักทายพวกเขา
หลี่เจาเอินมองพุดดิ้งจนน้ำลายแทบหก หลงเชียนยื่นพุดดิ้งให้หลี่เจาเอินที่นั่งยอง ๆ เหมือนสุนัขตัวใหญ่ ถ้าเขามีหางล่ะก็... เอ๊ะ? หางกับหู! เขามีหางกับหูจริง ๆ ด้วย
“คุณเป็นมนุษย์สัตว์สุนัขเหรอ?”
“อื้อ อื้อ!!”
ดูจากสีของหูและหางที่โผล่ออกมา ดูเหมือนจะเป็นสุนัขพื้นเมืองจีน ถ้าต้องเลือกเป็นมนุษย์สัตว์สักชนิด เธอคงไม่เลือกมนุษย์สัตว์สุนัขแน่นอน ทำไมน่ะเหรอ? เพราะว่า... เธอไม่อยากสนใจเรื่องอึ...
หูและหางสีเหลืองของหลี่เจาเอินส่ายไปมาพร้อมกัน เขารับพุดดิ้งไปกัดคำโต รสหวานละมุนและกลิ่นหอมของไข่กับนมอบอวล ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย หลี่เจาเอินกินอย่างอิ่มเอมใจที่สุด
อร่อย อร่อย! ที่ผ่านมาฉันกินอะไรเข้าไปเนี่ย!! ถ้าได้อยู่กับเธอต้องมีความสุขไปตลอดชีวิตแน่!!
หลงเชียนอดไม่ได้ที่จะมองหลี่เจาเอินอีกสองสามรอบ เขาจะสนใจเรื่องอึจริง ๆ เหรอ?
“คุณชอบกินเต้าหู้เหม็นไหม?”
“เต้าหู้เหม็น? ไม่เคยได้ยินเลย มันคืออะไรเหรอ?”