กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฟยจิวเองก็ยังไม่อยากยอมแพ้ มันเสี่ยงชีวิตที่อาจถูกย่างเป็นนกน้อยเพื่อบินกลับไปอีกครั้ง ทันทีที่กำลังจะปล่อยท่าไม้ตาย หลงเชียนก็บีบหัวนกของมันไว้ เฟยจิวสิ้นเสียงลงทันที ได้แต่มองดูของอร่อยค่อย ๆ ห่างไกลจากตัวมันไปเรื่อย ๆ
บินกลับมาถึงฝั่ง หลงเชียนโยนเด็กหนุ่มลงก่อนจะปล่อยเฟยจิว เฟยจิวจิกเธออย่างตื่นเต้นสองสามครั้ง
“จิวจิว!!”
หลงเชียนเสกทุเรียนลูกใหญ่ขึ้นมาแล้วปอกเปลือก กลิ่นหอมหวานปนเหม็นที่กระจายออกมาทันทีทำให้ดวงตาของเฟยจิวกลายเป็นตาเหล่ในชั่วพริบตา
“เอาล่ะ ไม่โกรธแล้วนะ ที่นี่ฉันก็มีของดีมากมายที่คนอื่นไม่มีทางได้กิน ปล่อยพวกเธอไปเถอะนะ ดีไหม?”
“จิว!” ฮึ่ม!
เฟยจิวจิกกินทุเรียนคำหนึ่งอย่างไว้ตัว ก็เธอเล่นพาฉันออกมาตรง ๆ แบบนี้ จะไม่ดีได้ยังไง! ยิ่งคิดยิ่งโมโห เฟยจิวคาบทุเรียนลูกใหญ่แล้วบินจากไป
“จำไว้ว่าต้องกลับมากินมื้อเที่ยงนะ ฉันเตรียมขนมชิ้นใหญ่พิเศษไว้ให้เธอชิ้นหนึ่ง”
ได้ยินเช่นนั้นเฟยจิวก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง ก่อนจะรีบหันหัวบินจากไปอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวถ่าลูบหลังของตัวเอง มันคันเหลือเกิน