กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“ส่วนรายละเอียดว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างในนั้น คงต้องรอให้เขาฟื้นขึ้นมาก่อนถึงจะรู้”
เสี่ยวถ่ามองดูเสี่ยวซื่อที่กำลังหลับใหล ดวงตากลมโตก็อดไม่ได้ที่จะรื้นไปด้วยน้ำตา เธอเป็นห่วงว่าเขาจะเป็นเหมือนคนในครอบครัวที่หลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก หลงเชียนอุ้มเธอขึ้นมาแล้วลูบศีรษะเบา ๆ
“เราออกไปโต้คลื่นกันดีไหม?”
เสี่ยวถ่าส่ายหน้า
“รอพี่เสี่ยวซื่อตื่นก่อนค่อยไปค่ะ”
“งั้นเรามาทำของขวัญให้เสี่ยวซื่อกันดีไหม พอเขาตื่นขึ้นมาจะได้มอบให้เขา”
“อื้อ!”
หลงเชียนเสกกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ออกมา แล้ววาดรูปกับเสี่ยวถ่าบนนั้น ด้านหลังเขียนข้อความที่อยากบอก ก่อนจะพับเป็นรูปดาวดวงเล็ก ๆ โดยไม่รู้ตัวก็พับไปได้เยอะมาก เสี่ยวหูหยิบขวดโหลแก้วใสที่ปกติเขาใช้ใส่ยามาให้ แล้วนำดาวดวงเล็ก ๆ ทั้งหมดใส่ลงไปข้างใน
“เรียบร้อยแล้ว เสี่ยวถ่า ความตั้งใจของเธอเสี่ยวซื่อได้รับรู้แล้วล่ะ พรุ่งนี้ตื่นมาเขาก็คงฟื้นแล้ว”