กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวซื่อหวนนึกถึงรสชาติของไส้ทะเล
“เมื่อก่อนคุณเคยทำอาหารคล้าย ๆ แบบนี้ใช่ไหม”
“สมเป็นคุณ ความจำดีจริง เคยทำนะ เพียงแต่ไส้ทะเลตอนนั้นไม่ได้อวบอ้วนสดใหม่ขนาดนี้ สิ่งมีชีวิตในทะเลแถบนี้ดูเหมือนจะอร่อยเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสภาพอากาศหรือเพราะสาเหตุอื่น”
เสี่ยวซื่อกอดอก
“ยิ่งเป็นสถานที่หนาวเย็น สัตว์ก็ยิ่งเชี่ยวชาญการสะสมสารอาหาร แต่กระทั่งพวกหอยยังรสชาติกลมกล่อมขนาดนี้ ต้องมีของดีอะไรบางอย่างแน่ ๆ”
สิ่งที่เสี่ยวซื่อพูดทำเอาหลงเชียนเริ่มหวั่นไหว หรือว่าที่นี่จะเป็นดินแดนอันอุดมสมบูรณ์จริง ๆ?
ค่ำคืนมาถึงอย่างรวดเร็ว หลายพื้นที่ในเขตหกสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ผู้คนต่างคาดเดากันว่าแมลงพวกนั้นมาจากไหน พยายามจะทลายรังของพวกมันให้ได้ในคืนนี้ มิฉะนั้นคงนอนหลับไม่เป็นสุขอีกต่อไป ไม่มีอะไรทรมานไปกว่าการกินไม่อิ่มนอนหลับไม่เป็นสุขอีกแล้ว!
หลงเชียนและเสี่ยวซื่อยืนอยู่บนก้อนหินยักษ์ ลมทะเลเค็ม ๆ พัดผ่านเรือนผมสีเขียวประบ่าของนางเบา ๆ
“คุณควรตัดผมได้แล้ว”
“พรุ่งนี้คุณช่วยฉันตัดไหม”