กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนเปลี่ยนชุดแล้วถามทุกคนว่าอยากกินอะไร ทุกคนต่างบอกว่าอะไรก็ได้ เสี่ยวถ่าบอกว่าอยากกินปลาต้มผักกาดดอง หลงเชียนจึงลงมือดองผักกาดอย่างรวดเร็วแล้วออกไปจับปลา เธอแผ่พลังจิตวิญญาณออกไป แรงกดดันดั่งขุนเขาและมหาสมุทรทำให้เหล่าคนป่วยที่ล้อมอยู่หน้าประตูรีบเผ่นหนีกันจ้าละหวั่น ข้างในนั้นต้องมีจอมยุทธ์ผู้เก่งกาจอาศัยอยู่แน่ ๆ!
เสี่ยวซื่อตัดสินใจปิดร้านสำหรับวันนี้ทันที แล้วติดตามหลงเชียนออกทะเลไป เจ้าเฟยจิวเกาะอยู่บนไหล่ของหลงเชียน
“จิวจิว~” ในโคลนมีของอร่อยเยอะแยะเลยจิว!!
หลงเชียนเสกพลั่วเหล็กออกมา พอขุดลงไปหนึ่งที ปลาไหลโคลนที่มีลายจุดสีทองขีดแนวตั้งก็ดิ้นพล่านพยายามมุดลงรู มันตัวเล็กแค่เท่าปลายนิ้วก้อย เจ้าเฟยจิวบินโฉบลงไปงับทีละตัว หลงเชียนหยิบตะกร้าขึ้นมาเก็บด้วย ว้าว ปลาไหลโคลนสีทองสะอาดสะอ้านสวยงามขนาดนี้ ต้องอร่อยแน่ ๆ
เสี่ยวซื่อแสดงท่าทีรังเกียจเล็กน้อย
“นี่มันแมลงไม่ใช่เหรอ?”
“นี่คือปลาไหลโคลน นายลืมไปแล้วหรือไง เราเคยทานกันมาก่อนแล้ว แต่ตัวไม่เล็กขนาดนี้ สีก็ไม่สดใสเท่านี้ ไม่นึกเลยว่าริมทะเลจะมีปลาไหลโคลนด้วย”
เธอหยิบไส้ทะเลที่ถูกคลื่นซัดขึ้นมาบนฝั่งด้วยความนึกสนุก
“ไอ้นี่ต่างหากที่เหมือนแมลง เดี๋ยวฉันจะทำผัดกุยช่ายไส้ทะเลให้กิน”
เสี่ยวซื่อรู้สึกขนลุกจนบินหนีไปที่สูง เจ้าสิ่งนั้นรูปร่างดูผิดธรรมชาติเกินไปแล้ว! ใครจะไปกินลง!