กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนยังเหลาสเกตบอร์ดไม่เสร็จดี เจ้าตัวเล็กเสี่ยวถ่าที่อยู่ในน้ำก็ถูกอะไรบางอย่างดันจนลอยละลิ่วขึ้นไปสูงถึงสามสิบสี่เมตร
“กรี๊ด!!!”
เสี่ยวซื่อเคลื่อนที่ในพริบตาไปคว้าตัวนางไว้ เสี่ยวถ่าชักปืนออกมากราดยิงใส่ทะเลชุดใหญ่ ปลาตัวยักษ์สีขาวดวงตาสีฟ้าตัวหนึ่งลอยขึ้นมาเหนือน้ำ เสี่ยวถ่าทำหน้ามุ่ย
“ฉันจะกินมัน!”
หลงเชียนเดินไปที่ริมทะเล ผลักสเกตบอร์ดออกไปแล้วพุ่งตัวตามคลื่นจนสามารถทรงตัวอยู่บนคลื่นได้สำเร็จ
เสี่ยวถ่ามองดูแล้วรู้สึกคันไม้คันมือ
“ฉันก็อยากเล่นบ้าง”
เสี่ยวซื่อปล่อยมือ เสี่ยวถ่าร้อง “อ๊า!” ร่วงดิ่งลงมาตกในอ้อมแขนของหลงเชียน หลงเชียนฟาดก้นนางไปสองทีดังแปะๆ
“ยังกล้าวิ่งซนอีกไหม?”
เสี่ยวถ่าทำหน้าหงอยอย่างน่าสงสาร