กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชายคนนั้นหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง เขาเงยหน้าขึ้นพลันนึกอะไรบางอย่างออก จึงควบแน่นลูกบอลสีดำขนาดมหึมา เสี่ยวซื่อพาคนทั้งสองเคลื่อนที่ในพริบตาไปไกลสองกิโลเมตร ทันทีที่ลงพื้น ชายคนนั้นก็ชูลูกบอลสีดำไล่ตามมาไม่ลดละ ทำได้เพียงเคลื่อนที่ในพริบตาหนีไปเรื่อย ๆ
หลงเชียนกอดอาจารย์ไว้แน่น พลางสังเกตโดยรอบเพื่อดูว่ามีสิ่งใดพอจะช่วยเหลือได้บ้าง
“ไม่ชอบมาพากล”
เสี่ยวซื่อหยุดลง
“อะไรนะ”
“เงียบเกินไป แม้แต่แมลงก็ไม่มีสักตัว”
เสี่ยวซื่อเงยหน้าขึ้นสัมผัสดู บนพื้นดินแทบไม่มีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่เลย
“คนอื่น ๆ ล่ะ”
ลูกบอลสีดำขนาดมหึมาฟาดลงมา หลงเชียนวาดลวดลายอักขระสีดำ ต้นไม้ใหญ่ช่วยพวกนางรับลูกบอลสีดำนั้นไว้จนระเบิดกลายเป็นเศษเสี้ยว
มังกรเขียวในสมองพึมพำไม่หยุด