กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวซื่อดึงผมของหลงเชียนเพื่อเล็งปืนไปที่ชายคนนั้น หลงเชียนระเบิดพลังทั้งหมดที่มีออกมา เธอต้องการออกจากดาวเคราะห์ดวงนี้ด้วยความเร็วสูงสุด
ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น รังสีหายไป หลงเชียนเต็มไปด้วยเหงื่อและบาดแผลน้อยใหญ่ เธอและเสี่ยวซื่อยังคงหนีไม่พ้นการไล่ล่าของชายคนนั้น
เสี่ยวซื่อ: “วิ่งให้เร็วขึ้นหน่อย การหนีไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรหรอก”
หลงเชียนอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง ชายคนนั้นไล่ตามมาติด ๆ เสี่ยวซื่อ!
หน้าผากของเสี่ยวซื่อมีโลหิตสีเขียวไหลออกมา หลงเชียนเบรกกะทันหัน รีบประคองเขาไว้ในฝ่ามือเพื่อฟื้นฟูศีรษะของเขา
เสี่ยวซื่อพาเธอเคลื่อนที่ในพริบตาไปทันที
“หยุดทำไม”
“หัวของเธอ”
“ไม่เป็นไร ซี่... มันแสบร้อนไปหมด”
หลงเชียนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้