กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินเฉินควบแน่นแสงสีขาวไว้ในฝ่ามือเตรียมจะโจมตีหลงเชียน เธอทำได้เพียงรีบวิ่งหนี แต่ดันซุ่มซ่ามวิ่งไปชนเข้ากับหนีหนีที่แต่งกายบางเบาทั้งที่อยู่ในช่วงฤดูหนาว เธอพบว่าผู้คนจำนวนมากดูเหมือนจะไม่อยู่ในการควบคุม เมื่อออกมาบวกกับเหยื่อแมลง น่าเสียดายที่เธอไม่รู้เลยว่าเหยื่อแมลงที่เพิ่งวางไว้ได้กลายเป็นอาหารอันโอชะไปเสียแล้ว
“เธอเป็นใคร ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”
แม้รูปร่างจะเตี้ย แต่ผมสีน้ำเงินสะดุดตานั้นโดดเด่นมากในชุมชน
“ฉันชื่อหวังหนี เพิ่งมาที่ชุมชนนี้เมื่อวานซืน”
“บังเอิญจัง ฉันก็ชื่อหนีเหมือนกัน”
หลงเชียนรีบหลบไปอยู่ด้านหลังของเธอ
“ฉันแซ่หวัง เขาไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรถึงจะโจมตีฉัน”
หนีหนีโบกมือ หลินเฉินก็เก็บการโจมตีโดยอัตโนมัติแล้วเดินออกไปนอกชุมชน พอดีกับที่หลงเหล่ยเห็นเหตุการณ์นี้เข้า เธอจึงเดินเข้ามา
“เธอลองสั่งพี่เฉินอีกทีสิ”
หนีหนีมองเธออย่างท้าทาย ชุมชนนี้ทั้งหมดอยู่ในกำมือของฉัน เธอเป็นตัวอะไรกัน