กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจ๋อชิงพิงอยู่ข้างกรอบประตู ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ ตอนกินข้าวอาจารย์เฝิงมอมเหล้าเขาไปไม่น้อย เสี่ยวหูพาเขาไปส่งที่ห้องพักแขกจนหลับไปตลอดบ่ายเพิ่งจะตื่นขึ้นมา ตอนนี้ยังรู้สึกมึนงงอยู่เล็กน้อย
“พี่เจ๋อชิงตื่นแล้วเหรอคะ มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า? อยากดื่มน้ำแก้เมาสักหน่อยไหม?”
“นี่เป็นครั้งแรกที่ผมดื่มเยอะขนาดนี้ ดูเหมือนจะเมาแล้วล่ะ”
บนใบหน้าที่หล่อเหลาจนน่าตกตะลึงนั้นมีสีแดงระเรื่อ หลงเชียนเพิ่งค้นพบว่าเขาก็มีมุมที่น่ารักเหมือนกัน!
“เดี๋ยวฉันต้มน้ำแก้เมาให้ถ้วยหนึ่งนะคะ”
“ไม่ต้องหรอก ผมไม่เป็นไร”
“งั้นดื่มน้ำบ๊วยเปรี้ยวสักหน่อยนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
น้ำบ๊วยเปรี้ยวเย็นชื่นใจแก้วหนึ่งไหลลงท้อง ลำคอที่แห้งผากอย่างผิดปกติก็บรรเทาลงไปได้มาก
“มีอะไรให้ผมช่วยไหม?”