เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเห็นว่าพิธีเซ่นไหว้ใกล้เข้ามาทุกที หลงเชียนก็รู้สึกตื่นเต้นมาก ไม่รู้ว่าพิธีเซ่นไหว้มีความหมายที่แท้จริงอย่างไรกันแน่ แต่ทุกคนคอยแย้มให้รู้ทั้งทางตรงและทางอ้อมเสมอว่าการเข้าร่วมพิธีเซ่นไหว้จะมีประโยชน์อย่างมหาศาล นางไม่อาจแตะต้องเค้กชิ้นนี้ได้
นางอยากให้ปรมาจารย์ไปจริงๆ วันนี้จึงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่อีกครั้ง นางสะกิดเสี่ยวถ่าที่ตื่นแล้วแต่ยังไม่อยากลุกขึ้นมา เสี่ยวถ่ากอดแขนนางไว้แบบนุ่มฟู ซุกศีรษะไว้ ไม่อยากลุก ง่วงจังเลย~
“เสี่ยวถ่าตื่นได้แล้ว พวกเรามาช่วยกันทำอาหารเช้าด้วยความรักให้คุณปู่ เพื่อเกลี้ยกล่อมให้ท่านไปร่วมพิธีเซ่นไหว้ดีไหม”
“ตกลง อื้ม~”
เสี่ยวถ่ากอดมือนางแล้วหลับไปอีกครั้ง หลงเชียนจึงอุ้มนางขึ้นมาใส่ไว้ในหมวกเสื้อฮู้ด พี่ลี่บอกว่าเมื่อก่อนครอบครัวของปรมาจารย์เป็นตระกูลที่มีตำแหน่งสูงส่งมากในเผ่า แค่กินอาหารเช้าก็มีคนรับใช้คอยรับใช้กว่ายี่สิบคน ในบ้านมั่งคั่งร่ำรวยใช้ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าเสพสุขสมบูรณ์ ดังนั้นวันนี้พ่อนางจึงอยากทำ “อาหารเช้าชนชั้นขุนนาง” สักมื้อ เพื่อการนี้ยังตั้งใจไปค้นหาข้อมูลและวิดีโอมากมาย ทว่าวัฒนธรรมอาหารระหว่างดวงดาวซบเซา เหล่าทายาทขุนนางเหล่านั้นไม่มีอะไรน่าดูเลยสักนิด ในทางกลับกัน วิดีโอของเด็กสาวอัจฉริยะลู่ลู่ซือกลับมอบแรงบันดาลใจให้นางมากมาย มีสิ่งที่อยากทำเยอะเกินไป นางจึงเตรียมวัตถุดิบไว้เต็มโต๊ะใหญ่ แล้วเปิดการถ่ายทอดสด
“อรุณสวัสดิ์ทุกคน ยินดีต้อนรับสู่ห้องถ่ายทอดสดหนึ่งพบพานในสี่พันปี ฉันคือเสี่ยวเชียน ฉันมาทำอาหารเช้าแล้ว”