ตอนที่ 216 โต้กลับอย่างมีวุฒิภาวะ

หลงเชียนเรียนรู้การใช้ดาบอย่างยากลำบากภายใต้การสั่งสอนของปี้เฉิง มือที่ถือดาบสั่นเทาเล็กน้อย นางเอ่ยด้วยสีหน้าท้อแท้ว่าไม่อยากใช้ดาบอีกแล้ว การเรียนทำอาหารมันยากจริง ๆ! ฉันอยากใช้ดาบเล่มเดียวท่องไปทั่ว thiên hạ!

หลงเชียนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตกหลุมรังโจรเข้าให้แล้ว จะหวนกลับก็ยาก ปรมาจารย์เป็นช่างฝีมือที่เข้มงวดมาก หากหลงเชียนทำไม่ได้ตามเป้าหมาย เขาก็จะทำโทษทางกายอ้อม ๆ ซึ่งคนที่ถูกทำโทษไม่ใช่ศิษย์หัวช้าอย่างหลงเชียน แต่เป็นหลานสาวผู้โชคร้ายของเขาเอง เสี่ยวถ่าในเวลานี้ถูกปู่ทรมานจนปากน้อย ๆ เบ้ลงเป็นวงเล็บโค้งลง แต่นางจะโทษพี่สาวไม่ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะปู่ไม่ดี! ปู่ชั่วร้ายที่สุด! พี่สาวทำได้ไม่ดีเขาก็มาลงที่ฉัน! แง ๆ! ฉันลำบากเหลือเกิน!

วันนี้หลงเชียนหยิบดาบทำครัวมาสับเนื้อแช่แข็งด้วยความคุ้นชินอีกครั้ง ปี้เฉิงส่งเสียงจิ๊ปากแล้วเดินออกไป หลงเชียนรีบเอาดาบเลื่อยใหญ่ออกมา ปี้เฉิงเนรมิตวงแหวนเพลิงขึ้นมาแล้ว ด้านในมีลูกบอลน้ำอุ่นลูกเล็ก ๆ อยู่ เพื่อไม่ให้ขนสวย ๆ ถูกลวก เสี่ยวถ่าจึงวิ่งไล่ตามลูกบอลน้ำในนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยน่าสงสารที่วิ่งบนวงล้อ โดนลวกไม่เป็นไร แต่ขนของนางจะถูกเผาไม่ได้เด็ดขาดนะ! โฮ!

เสี่ยวถ่าวิ่งไล่ตามลูกบอลน้ำไปพลางร้องไห้โฮไปพลาง ปู่ชั่วร้ายจริง ๆ! เกลียดที่สุดเลย แง ๆ!