ตอนที่ 215 สาเหตุ

ปี้เฉิงคีบเนื้อปลาคำหนึ่งเข้าปากอย่างเชื่องช้า เคี้ยวอย่างละเอียด แล้วกินข้าวตามไปสองสามคำ

หลงเชียนรอฟังคำประเมินจากปรมาจารย์ด้วยความตึงเครียด สายตาจ้องมองเขาตาปริบ ๆ

“กินสิ มองฉันทำไม”

หลงเชียนคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งขึ้นมาด้วยความประหม่า ทำไมปรมาจารย์ถึงไม่ประเมินล่ะ ทำไม่อร่อยหรือ

พอปลาเข้าปาก ความสดหวานก็พุ่งตรงขึ้นสมองราวกับกลิ่นเหม็นของมัน! พอลองเคี้ยวดูอย่างพิถีพิถัน ก็รู้สึกเหมือนถูกปลาจี้ว่างตัวเป็น ๆ สะบัดหางใส่หน้าเข้าอย่างจัง เนื้อปลาช่างละเอียดแน่นอะไรอย่างนี้! อร่อยเหลือเกิน!

แฟนคลับ@เสี่ยวเชียน ปลานึ่งที่เธอทำอร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยทานมาเลย! ทั้งละเอียดทั้งนุ่ม แถมยังหอมและสดมาก!

แฟนคลับ@ปรมาจารย์รีบประเมินสิ! ทำไมไม่พูดอะไรเลย! คิดว่าเสี่ยวเชียนยังทำไม่อร่อยหรือไง!

แฟนคลับ@ปรมาจารย์ไม่พูดหมายความว่ายังไง ท่านเข้าใจยากจังเลย

ปี้เฉิงกินข้าวหมดไปหนึ่งชามอย่างเชื่องช้า แล้วจึงนำน้ำมันหมูมาทาบนตัวปลา กลิ่นไหม้ของโปรตีนยิ่งเข้มข้นขึ้น เหล่าเด็กน้อยต่างกินข้าวไปคนละสองชาม จัดการปลาจี้ว่างหนักกว่า 500 จินตัวนั้นไปเกือบหมด กับข้าวที่ชิงเฟิงทำก็ได้รับความเกรงใจจนกวาดเกลี้ยงจานเช่นกัน

ปี้เฉิงยกปลาลงจากเตาย่าง แล้วสะบัดเบา ๆ เปลือกถ่านสีดำบนตัวปลาก็หลุดออก ส่วนที่ไหม้เป็นถ่านมีเพียงเกล็ดปลาเท่านั้น เนื้อปลาไม่ได้เสียหายเลยสักนิด ด้านในตัวปลาเป็นสีเหลืองทองอร่าม ย่างได้สม่ำเสมอยิ่งนัก ไม่มีจุดไหนที่เป็นสีเข้มเลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมที่ถูกล็อกไว้พุ่งโชยเตะจมูกทันที