เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ส่งทุกคนออกจากบ้านแล้ว หลงเชียนก็จัดเก็บข้าวของในบ้านให้เรียบร้อย แล้วเริ่มฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนทุก ๆ วัน ต่อให้เหนื่อยยากลำบากแค่ไหนเธอก็อดทนได้ ทว่าวันนี้เธอพบว่าตัวเองเจอเข้ากับคอขวดเข้าเสียแล้ว เธอเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้เร็วมาก เมื่อเรียนรู้จนเข้าใจ การฝึกฝนต่อจากนั้นก็เหลือเพียงแค่การขยับร่างกายอย่างเป็นกลไก ไร้ซึ่งความรู้สึกใหม่ ๆ และไม่มีพื้นที่ให้พัฒนาขึ้นเลยแม้แต่น้อย จนเกิดความหงุดหงิดใจขึ้นมา ดูท่าโฮโลแกรมคงไม่อาจทดแทนการออกไปผจญภัยภายนอกแบบปกติได้จริง ๆ
สหายฝึกฝนในโฮโลแกรมพลันออนไลน์ขึ้นมา หลงเชียนตบไหล่เขาอย่างดีใจ เจ๋อชิงปรากฏตัวขึ้นในโลกโฮโลแกรม
“คุณเป็นอะไรไป ดูเหมือนกำลังไม่สบายใจเลย”
หลงเชียนถูหน้าตัวเองเบา ๆ ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ
“ฉันรู้สึกว่าตัวเองเรียนรู้ทุกอย่างหมดแล้ว ไม่ว่าจะฝึกฝนอย่างไรก็ไม่มีความก้าวหน้าเลย”
“เรียนรู้ได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ตอนนั้นฉันเรียนรู้เนื้อหาตรงนี้จนหมดก็ใช้เวลาไปครึ่งเดือนเลยนะ”
“พี่เจ๋อชิงเรียนเรื่องพวกนี้ตอนยังเด็กนี่นา ตอนนี้ฉันอายุ 20 ปีแล้ว แน่นอนว่าต้องเรียนรู้ได้เร็วกว่าอยู่แล้ว”
“อายุ 20 ปีก็ยังเป็นเด็กสาวอยู่ดี ในเมื่อคุณเรียนรู้หมดแล้ว งั้นฉันมาตรวจดูผลลัพธ์หน่อยแล้วกัน”
เจ๋อชิงตั้งท่าโจมตี แววตาของหลงเชียนฉายความจริงจัง ยื่นมือออกไป
“เข้ามาเลย”