กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเสี่ยวซื่อเห็นเจ้าเด็กเหลือขอหลงชิงเฟิงก็อยากจะต่อยเขาทันที แต่ถูกเสี่ยวเชียนห้ามไว้ก่อน
“เดี๋ยวก่อน อาจจะมีความเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า”
หลงชิงเฟิงพุ่งมาที่หน้าประตูแล้วสวมกอดหลงเชียน
“เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันออกผจญภัยไปกับกลุ่มก็เพราะอยากจะหาโอกาสตามหาเธอ โชคดีที่เธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย”
หลงเชียนตบหิมะสีขาวบนตัวเขาออก
“นายแข็งแรงขึ้น แล้วก็สูงขึ้นนิดหน่อยนะ”
ที่สำคัญคือแววตาคู่นั้นกระจ่างใสบริสุทธิ์ ไม่เหมือนกับชิงเฟิงที่เจอในวันนั้นเลยสักนิด
ชิงเฟิงหน้าแดงระเรื่อ
“อื้ม ตอนออกไปผจญภัยฉันได้เรียนรู้หลายอย่างเลย ทุกคนล้วนเป็นคนดีทั้งนั้น”
เสี่ยวซื่อมองเขาอย่างสงสัย