เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เรื่องความรู้สึก ฉันเข้าใจว่ามันห้ามกันไม่ได้ แต่ฉันแค่อยากหาคนที่รักกันจริง ๆ มาใช้ชีวิตด้วยกันไปตลอดชีวิต ฉันเลยต้องเลือกอย่างรอบคอบ ไม่อย่างนั้นคงโดนหลอกได้ง่าย ๆ”
แถมพวกคนชั่วยังไม่รู้ตัวอีกต่างหาก เฮ้อ
ข่ายหลี่ก้มตาลง ขนตางอนยาวของเขาทำให้หลงเชียนอิจฉาจนตาโต
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรายังเป็นเพื่อนกันต่อได้ไหม”
หลงเชียนตบไหล่เขาเบา ๆ
“เป็นเพื่อนกันได้แน่นอนสิ ต่อไปพวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว!”
คำพูดนี้ตัดความหวังอันเพ้อฝันของเขาไปจนหมด หลงเชียนกำหมัดแน่น แบบนี้แหละถูกต้องแล้ว ตัวเองกับเขาไม่มีทางเข้ากันได้เลย คางคกอย่าคิดจะกินเนื้อหงส์!!
“ตกลง คืนนี้ขอบคุณมากนะที่อยู่เป็นเพื่อนฉันชมรังสีที่งดงามขนาดนี้ ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”
“อืม ไม่เป็นไรเลย ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย รีบกลับไปนอนเร็ว ๆ นะ ราตรีสวัสดิ์”
หลงเชียนมองตามแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวที่เดินห่างออกไปของเขาพลางสั่นหัว คนที่มีความคิดแบบเขาคงไม่ขาดแคลนคนรักหรอก คนที่น่าสงสารจริง ๆ คือหมาโสดหน้าตาขี้เหร่อย่างฉันต่างหาก!