กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จูหมิ่นตัดสายสะดือของเด็กและเช็ดเลือดบนตัวเขาให้สะอาด เด็กอั้นไว้นานเกินไป ร่างกายทั้งร่างจึงเป็นสีแดงอมม่วง แต่เสียงร้องไห้ดังสนั่นมาก หญิงคลอดบุตรได้รับการบำรุงอย่างดี เด็กจึงค่อนข้างอ้วนท้วน
“อาเวย เธอดูสิ เป็นเจ้าหนูที่แข็งแรงเชียว ฉันรู้อยู่แล้วว่าเป็นเจ้าหนูแน่ ๆ”
“อา~อา~อุแว้!”
เด็กน้อยร้องไห้งอแงดิ้นไปมา หลงเชียนหยิบผ้าฝ้ายออกมาผืนหนึ่ง
“ป้าจูช่วยห่อตัวเขาหน่อยนะคะ อย่าให้เด็กหนาว”
จูหมิ่นมีสีหน้าเปี่ยมความยินดี
“ขอบใจเธอมากนะ เธอเป็นดาวนำโชคดวงน้อยจริง ๆ พอมาถึงอาเวยก็คลอดลูกชายได้อย่างราบรื่น พอเจ้าเด็กเหลือขอคนนี้โตขึ้น ฉันจะให้เขาตอบแทนความกตัญญูกับเธออย่างดี!”
อาหงกลอกตาบน พูดยังไงกันเนี่ย! ยัยหนูยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ! จะต้องให้เจ้าเด็กเหลือขอนี่มากตัญญูอะไรกัน!
จูหมิ่นใช้ผ้าฝ้ายของหลงเชียนห่อตัวเด็กก่อน แล้วค่อยห่อทับด้วยเสื้อนวมที่ตัวเองเตรียมไว้ ผ้าฝ้ายที่หลงเชียนให้นั้น แค่ลูบดูก็รู้ว่าคุณภาพดีกว่าเสื้อนวมที่เธอทุ่มเงินซื้อมาอย่างมาก
จูเวยในความพร่ามัวเห็นเด็กที่เหมือนลิงคนนี้งอกเขี้ยวและปากแหลมคม คลี่ยิ้มชั่วร้ายใส่เธอ เธอเบิ่งตาขว้าก กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว